Πάνω απ’ όλα η υγεία… Αλήθεια;

«Πάνω απ’ όλα η υγεία.» {fastsocialshare}

Μια φράση που έχουμε πει όλοι.

Την ευχόμαστε στα γενέθλια.
Στις γιορτές.
Σε έναν άνθρωπο που περνά μια δύσκολη στιγμή.
Σε κάποιον που αγαπάμε.

Και όταν μας ρωτήσουν:

«Τι θέλεις περισσότερο στη ζωή σου;»

Πόσοι από εμάς δεν θα απαντήσουμε:

«Να έχω την υγεία μου.»

Και πράγματι.

Αν κάποιος μας ρωτούσε αν η υγεία είναι σημαντική για εμάς, πιθανότατα δεν θα χρειαζόταν καν να το σκεφτούμε.

«Μα φυσικά!»

Ας κάνουμε όμως μια διαφορετική ερώτηση.

Όχι:

«Πόσο σημαντική είναι για σένα η υγεία;»

Αλλά:

«Αν κάποιος παρακολουθούσε τη ζωή σου για μία εβδομάδα, χωρίς να ακούσει ούτε μία λέξη από όσα λες, θα καταλάβαινε ότι η υγεία σου είναι προτεραιότητα σου;»

Εδώ ίσως χρειάζεται λίγη σιωπή.

Γιατί οι πραγματικές μας προτεραιότητες δεν αποκαλύπτονται πάντα από τα λόγια μας.

Αποκαλύπτονται από τον τρόπο που διαθέτουμε τον χρόνο μας.

Από το πού λέμε «ναι».

Από το πού λέμε «όχι».

Από αυτά που αναβάλλουμε.

Από αυτά που επαναλαμβάνουμε.

Από αυτά που ανεχόμαστε.

Από τον τρόπο που φερόμαστε στον εαυτό μας όταν κανείς δεν μας βλέπει.

Ας παίξουμε λοιπόν ένα μικρό παιχνίδι ειλικρίνειας.

Λες ότι η υγεία σου είναι πάνω απ’ όλα.

Πόσο κοιμάσαι;

Και όχι πόσο θα ήθελες να κοιμάσαι.

Πόσο κοιμάσαι πραγματικά;

Όταν το σώμα σου σου λέει «κουράστηκα»…

το ακούς ή του απαντάς «κάνε λίγο ακόμη υπομονή»;

Όταν χρειάζεσαι ξεκούραση…

ξεκουράζεσαι ή πρώτα πρέπει να τελειώσουν όλα τα άλλα;

Και άραγε…

πότε τελειώνουν όλα τα άλλα;

Όταν κάτι σε ενοχλεί στο σώμα σου…

το φροντίζεις ή περιμένεις να γίνει αρκετά έντονο ώστε να μην μπορείς πια να το αγνοήσεις;

Όταν ξέρεις ότι μια συνήθεια δεν σου κάνει καλό…

πόσο εύκολα βρίσκεις λόγους για να την κρατήσεις;

Και όταν κάποιος που αγαπάς χρειάζεται φροντίδα…

πόσο διαφορετικά συμπεριφέρεσαι;

Τρέχεις.

Φροντίζεις.

Θυμάσαι τα ραντεβού του.

Ανησυχείς.

Επιμένεις.

Τον συμβουλεύεις να ξεκουραστεί.

Να προσέξει.

Να μην αμελεί τον εαυτό του.

Και μετά γυρίζεις σε εσένα.

Και λες:

«Εγώ θα αντέξω.»

Γιατί;

Μήπως έχουμε μάθει να θεωρούμε τη δική μας φροντίδα διαπραγματεύσιμη;

Μήπως κάπου στην πορεία μπερδέψαμε την αγάπη για τους άλλους με την παραμέληση του εαυτού μας;

Μήπως έχουμε κάνει τη φράση:

«Δεν προλαβαίνω»

μια μόνιμη δικαιολογία για πράγματα που βαθιά μέσα μας ξέρουμε ότι είναι σημαντικά;

Και ας πάμε ακόμη βαθύτερα.

Αν δεν είχες χρόνο για όλα, τι θα διάλεγες;

Γιατί χρόνο για όλα δεν έχουμε.

Κανείς δεν έχει.

Η ημέρα όλων μας έχει 24 ώρες.

Άρα ίσως η πραγματική ερώτηση δεν είναι:

«Έχω χρόνο να φροντίσω την υγεία μου;»

Αλλά:

«Σε τι επιλέγω να δώσω τον χρόνο που έχω;»

Και εδώ δεν υπάρχει σωστή απάντηση.

Υπάρχει μόνο η δική μας αλήθεια.

Γιατί μπορεί να πούμε ότι δεν έχουμε χρόνο να περπατήσουμε…

αλλά να έχουμε χρόνο για μία ώρα στο κινητό.

Μπορεί να πούμε ότι δεν προλαβαίνουμε να μαγειρέψουμε…

αλλά να προλαβαίνουμε να κάνουμε άλλα δέκα πράγματα.

Μπορεί να πούμε ότι χρειαζόμαστε ξεκούραση…

και την ίδια στιγμή να γεμίζουμε κάθε κενό λεπτό με κάτι ακόμη.

Δεν το λέω για να μας κατηγορήσω.

Το αντίθετο.

Το λέω γιατί ίσως χρειάζεται να σταματήσουμε να κατηγορούμε τον εαυτό μας και να αρχίσουμε να τον παρατηρούμε.

Με περιέργεια.

Με ειλικρίνεια.

Με καλοσύνη.

Γιατί τι θα γινόταν αν αλλάζαμε την ερώτηση;

Αντί για:

«Γιατί δεν προσέχω τον εαυτό μου;»

να ρωτούσαμε:

«Τι με κάνει να βάζω τόσο συχνά τον εαυτό μου τελευταίο;»

Αντί για:

«Γιατί δεν έχω πειθαρχία;»

να ρωτούσαμε:

«Τι πραγματικά χρειάζομαι αυτή την περίοδο της ζωής μου;»

Αντί για:

«Γιατί δεν αλλάζω;»

να ρωτούσαμε:

«Τι φοβάμαι ότι θα χρειαστεί να αφήσω πίσω αν αλλάξω;»

Και αντί για:

«Πότε θα προλάβω να φροντίσω τον εαυτό μου;»

να ρωτούσαμε:

«Ποιο μικρό πράγμα μπορώ να κάνω σήμερα που να λέει στον εαυτό μου: σε βλέπω, σε ακούω, έχεις αξία;»

Ίσως εκεί αρχίζει κάτι διαφορετικό.

Όχι η τελειότητα.

Όχι μια ζωή χωρίς άγχος, κούραση ή δυσκολίες.

Αλλά μια σχέση με τον εαυτό μας που βασίζεται περισσότερο στη φροντίδα και λιγότερο στην εγκατάλειψη.

Και υπάρχει ακόμη μία ερώτηση που αξίζει να κάνουμε.

Αν η υγεία σου ήταν πραγματικά το πολυτιμότερο πράγμα που έχεις, θα ζούσες ακριβώς όπως ζεις σήμερα;

Ίσως ναι.

Ίσως όχι.

Και τα δύο είναι χρήσιμες απαντήσεις.

Γιατί δεν χρειάζεται να αλλάξεις ολόκληρη τη ζωή σου επειδή διάβασες ένα άρθρο.

Ίσως χρειάζεται μόνο να αναγνωρίσεις ένα σημείο όπου η ζωή σου δεν συμφωνεί ακόμη με αυτό που λες ότι είναι σημαντικό για σένα.

Και μετά να κάνεις μία μικρή επιλογή.

Όχι για να γίνεις «ο πιο υγιής άνθρωπος».

Αλλά για να γίνεις λίγο περισσότερο συνεπής με αυτό που λες ότι αγαπάς.

Γιατί τελικά…

οι αξίες μας δεν φαίνονται μόνο σε αυτά που δηλώνουμε.

Φαίνονται στις επαναλαμβανόμενες επιλογές μας.

Και ίσως η φράση:

«Πάνω απ’ όλα η υγεία»

να μην είναι απλώς μια ευχή που λέμε στους άλλους.

Ίσως να είναι μια ερώτηση που μπορούμε να κάνουμε στον εαυτό μας κάθε μέρα:

«Σήμερα, με ποια επιλογή μου έδειξα ότι η υγεία μου έχει αξία για μένα;»

Και ίσως…

αυτό να είναι ένα πολύ πιο ουσιαστικό ξεκίνημα από οποιαδήποτε μεγάλη υπόσχεση.

Γιατί η υγεία δεν ζητά πάντα μεγάλες αποφάσεις.

Μερικές φορές ζητά απλώς να την θυμηθούμε πριν χρειαστεί να μας θυμίσει εκείνη την παρουσία της.

Πάνω απ’ όλα η υγεία.

Αλήθεια όμως;

Πάνω απ’ όλα… και στη ζωή μας;